12th August 2008 @ Frankfurt
เ มื่อคืนวันที่สิบเอ็ดแหม่มโทรไปคุยกับแม่เหมือนทุกเคยแม่บอกให้โทรหาน้องบ้าง
น้องเพิ่งกลับมาจากอิตาลี่วันนี้แม่ยังไม่เจอน้องเลย
(น้องไปเที่ยว10วันแน่ะ) คุยกับแม่20นาทีโทรไปหาน้อง
ถามน้องว่าซื้อของมาฝากปล่าว ของที่พี่แหม่มอยากได้ไม่มีอะ แงๆ ไม่เป็นไร
ตีหนึ่งกว่าๆไม่รู้แม่นอนยังแมสเสจไปอวยพรแม่ดีกว่า
เขียนไปบอกแม่ว่่า รักแม่มาก คิดถึงแม่มาก(ตอนอยู่Berlinก็ไม่ได้คิดถึงแม่ขนาดนี้นะ)
อยากให้แม่ดูแลตัวเองดีๆนะ
ตอนทุ่มนึงวันนี้ไปเรีบยขับรถ(ทฤษฎี)วันนี้ที่รักไปส่งแล้วจะแวะไปซื้อดอกไม่ให้แม่ที่รักด้วย
วันนี้เรียนบทที่12 สองทุ่มครึ่งเลิกเรียนโทรหาที่รัก
แหม่ม: เค้าเลิกเรียนแล้วนะวันนี้มารับเค้าปล่าว
ที่รัก: วันนี้ไม่ได้ไปรับนะ คุยกับแม่อยู่เดี๋ยวไว้วันหลังค่อยไปรับนะ
แหม่ม: อืม..ไม่เป็นไรจ้ะ
ที่รักคงเอาดอกไม่ให้แม่แล้วมั๊ง
ที่รักโทรมา: โทรไปทำไมไม่รับสาย
แหม่ม: เค้าไม่ได้ยินอะคงกำลังข้ามถนนอยู่มั๊ง
ที่รัก: เค้าเห็นที่รักแล้วล่ะ เหมือนเด็กญี่ปุ่นเลย (ที่รักโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่าง)
เพิ่งมาเห็นว่าเป็นเด็กญี่ปุ่นตอนกลับบ้านแล้วเนี่ยนะ แหม่มคิดในใจ
พอถึงบ้านถามที่รักว่าเอาดอกไม้ไหว้แม่รึยัง ที่รักบอกว่ายังเลยรอหม่มอยู่
แล้วที่รักก็เอาการ์ดที่ซื้อมาให้แม่มเขียน หน้านึงของที่รัก หน้านึงของแหม่ม
แล้วเราก็ไปเค้าประตูหน้องแม่ ไปกอดแม่และกราบเท้าแม่ที่รัก
อยากทำแบบนี้กับแม่ของตัวเองบ้างจังเลยอะ
เกือบเที่ยงคืนที่รักนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้โทรไปอวยพรแม่แหม่มเลย
แต่แม่คงนอนแล้วล่ะ แหม่มบอกให้ที่รักโทรไปพรุ่งนี้แล้วกัน
ประทับใจ
เมื่อวาน วันที่11 หลังเลิกเรียนขับรถแหม่มกลับบ้านเองเหมือนเคย วันนี้ฝนตกด้วยอะ
โทรหาที่รักว่าเลิกเรียนแล้วนะ ที่รักบอกว่าเนี่ยใกล้ถึงโรงเรียนแหม่มแล้ว
แหม่มแปลกใจว่าถึงตรงไหน สักพักเห็นที่รักเดินมาถือร่มมาด้วยวันนี้ที่รักมารับด้วยอะ
ดีใจๆๆๆ ตั้งแต่มาเรียน แปดครั้งก็กลับบ้านเอง เพราะที่รักมารับไม่ได้ที่รักต้องไปทำงาน
วันนี้ที่รักมารับก็แปลกใจที่รักบอกว่าวันนี้เข้างานสายเลยมารับ
แค่นี้ล่ะ
